مقاله


کد مقاله : 1394062911373244

عنوان مقاله : داستان‌گوييِ نمايشي در ايران

نشریه شماره : 37 فصل بهار - تابستان 1385

مشاهده شده : 344

فایل های مقاله : 161 KB


نویسندگان

  نام و نام خانوادگی پست الکترونیک مرتبه علمی مدرک تحصیلی مسئول
1 علی شیخ مهدی alisheikhmehdi@yahoo.com دانشجو دانشجوی دکترا
2 محمود طاووسی mahmoodtavoosi@modares.ac.ir - دکترا
3 محمدرضا خاکی mohammad-rezakhaki@modares.ac.ir - -
4 حبیب‌الله لزگی habiballhlezgee@modares.ac.ir - -

چکیده مقاله

هر چند داستان‌گوييِ نمايشي در سرزمين‌ها و زمان‌هاي مختلف همواره وجود داشته، در ايران روال رو به¬رشدي نداشته است. پيش از اسلام، گوسان‌هاي پارتي و خنياگران ساساني، هنگام داستان‌گويي از موسيقي، رقص و آواز و احتمالاً همراهي چند بازيگر بهره مي‌گرفتند. این نوع داستان¬گویی در جریان تغییر مذهب ایرانیان از آیین زردشت به اسلام، جوهره خود را حفظ کرد؛ اما برخي ویژگی‌های خود را از دست ¬داد و بر بازیگری داستان¬گو اتکا پیدا کرد. در دورة اسلامي به سبب محدوديت‌هايي كه در پی تفسير آموزه‌هاي ديني برای هنرهای تجسمی و نمایشی به¬وجود آمد، داستان‌گوييِ نمايشي به روايتي محدود شد كه غالباً يك ¬نفره انجام مي‌گرفت و آن را «نقالي» مي‌خواندند. همین محدودیت موجب تقویت بازیگری شد و بر تعزیه تأثیر گذاشت. با عزاداري‌ گسترده و نمايش‌گرایانه‌اي كه در دوره صفوی آغاز شد و در قرون بعد به نمايش مصائب (تعزيه / شبيه‌خواني) منجر گشت، زمينة اجتماعي مساعدي براي نمايش دادن و تجسم بخشيدن داستان‌هاي حماسي و مذهبي فراهم آمد و ميراث داستان‌گويي نمايشي نقالان، اين تحول را به کمال رسانيد.