مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش زبان و ادبیات فارسی 1735-1030 6 10 2009 1 21 The Dissonance of Theory and Written Word (Study and Criticism of “Sparrows Sense Heaven”) ناهمخوانی نظریه و نوشتار (بررسی و نقد رمان گنجشک‌ها بهشت را می‌فهمند ) 1 10 fa عليرضا صدیقی 2015 9 19 Sparrows Sense Heaven, a novel, was written based on post-modernism teachings. Paying attention to chaos in narration and naturally the time of the story, super-story features, creating a false cycle using historical characters along with story characters and the presence of the writer within the story for distorting the borders between the reality and imagination are among the features and characteristics which categorize this work as a post-modern novel. Still, and at points, one can spot and observe issues which have no relation with the post-modernism teachings. The present essay first points to the post-modernism characteristics of the novel, and then criticizes the non-relevant elements. It also shows that using the methods related to this process- which claims one of its major duties to be revealing a character as a symbol and representative of the sacred defense war soldiers- is not in its right and due place; as the post-modernism attitude and insight towards man and life does not correspond with the existing attitude in this novel. Obviously despite the emphasis of all the characters on describing an ideal character in the novel, we are not even facing a multi-voiced novel either. رمان گنجشک‌ها بهشت را می‌فهمند مطابق با آموزه‌های پسامدرنیستی نوشته شده است. توجه به آشفتگی در روایت و به تبع آن زمان داستان، ویژگی‌های فراداستانی، ایجاد دور باطل با استفاده از شخصیت‌های تاریخی در کنار شخصیت‌های داستانی و حضور نویسنده در داستان برای به هم ریختن مرز میان واقعیت و خیال از جمله ویژگی‌هایی است که این رمان را در زمره رمان‌های پسامدرنیستی قرار می‌دهد. با این همه گاه مواردی در آن دیده می‌شود که تناسبی با آموزه‌های پسامدرنیسم ندارد. این مقاله ضمن اشاره به ویژگی‌های پسامدرنیستی رمان، به نقد عناصری می‌پردازد که با این ویژگی‌ها همگن نیستند و نشان می‌دهد كه استفاده از شیوه‌های مربوط به این جریان در رمانی که یکی از وظایف اصلی خود را شناساندن شخصیتی قرار می‌دهد که نمادی از رزمندگان دوران جنگ می‌تواند باشد، بجا نمی‌نماید؛ زیرا نوع نگاه تفکر پسامدرن به انسان و زندگی با نگاه موجود در رمان همخوانی ندارد. طبیعی است با وجود تأکید همه شخصیت‌ها بر ترسیم شخصیتی آرمانی در رمان و همنوایی و همصدایی آنها، با رمانی چندصدایی نیز روبرو نباشیم. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/10125