مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103018572021119Comparative Analysis of "Tiny Characters" in Folk Legends of Iran, Germany and Japanتحلیل تطبیقی شخصیت‌های ریزه در افسانه‌های عامیانة ایران، آلمان و ژاپن125faمینوهمدانی زادهدانشگاه پیام نورسهیلافرهنگیدانشگاه پیام نور رشت2020715 “Tiny characters” are among lovely and specific characters in world folk legends. They are very small children who have vegetable or human roots and are born into families that have longed for children, like “Nokhodi” in Iranian folklore legends. These characters can be seen not only in the tales of our country but also in the legends of other nations and can be considered and studied. Thus, this research aims to study and analyze Tiny characters, comparing them and defining their characteristics.Here to achieve this goal, we used Iranians’ folk legends, gathered by Fazl-o-allah Mohtadi (Sobhi), such as “Nokhodoo”, “Jastik Nokhodi” and “Nokhodi and Deev”. Also German folk legends written by Grimm Brothers, such as “Tom thumb”, “Thumb and Thumbling”; and Japanese folk legends written by Shogo Hirata and Florence Sakade, such as “Peach boy, Little One-Inch, Little One-Inch ” are used.This research tries to show the similarities and differences of Tiny characters in the folk legends of Iran and the world with a descriptive-analytical method and with the approach of comparative literature. These similarities can be found in the vegetable origin of most of these characters and their ethical features such as confidence, responsibility, braveness, intelligence, justice seeking, fighting against oppression and so on. There are also small differences in the type of their birth, how to achieve the goals, etc., which can be considered.شخصیت‌های ریزه از شخصیت‌های ویژه و دوست‌داشتنی در افسانه‌های عامیانة جهان به‌شمار می‌آیند. آنان کودکان بسیار کوچک یا ریزی‌اند که ریشة نباتی و یا انسانی دارند و در خانواده‌هایی که در حسرت فرزند بوده‌اند پا به دنیا می‌گذارند، مانند نخودی در افسانه‌های عامیانة ایرانی. این شخصیت‌ها نه تنها در قصه‌های سرزمین ما بلکه در افسانه‌های سایر ملل نیز به چشم می‌خورند و قابل تأمل‌ و مطالعه‌اند. به این سبب این پژوهش به بررسی و تحلیل شخصیت‌های ریزه، تطبیق آنها با یکدیگر و شناخت ویژگی آنها می‌پردازد. برای پژوهش در این زمینه افسانه‌های عامیانة ایران، گردآوری‌شدة فضل‌الله مهتدی (صبحی) چون نخودو، جستیک نخودی و نخودی و دیو مورد نظر بوده است. همچنین از افسانه‌های عامیانة آلمانی نوشتة برادران گریم مانند تام بندانگشتی، شستی و بندانگشتی و از افسانه‌های ژاپنی نوشتة فلورانس ساکاده و شوگو هیراتا نظیر پسر هلو، فینگیلی و نیم‌وجبی استفاده شده است. این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی و با رویکرد ادبیات تطبیقی به دنبال تبیین شباهت‌ها و تفاوت‌های شخصیت‌های ریزه در افسانه‌های عامیانة ایران و جهان است. این شباهت‌ها را می‌توان در منشأ نباتی داشتن بیشتر این شخصیت‌ها و ویژگی‌های اخلاقی آنها از قبیل حسّ اعتماد به‌ نفس، مسئولیت‌پذیری، شجاعت، هوش و ذکاوت، عدالت‌خواهی، ظلم‌ستیزی و... یافت. تفاوت‌های اندکی نیز در نوع تولّد آنان، نحوة رسیدن به اهداف و... قابل تأمل است. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11602

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103018572021119A Comparative Study and Analysis of the Antichrist in Persian Poetry and Islamic Traditionsبررسی و تحلیل تطبیقی دجال در شعر فارسی و روایات اسلامی2745faالهام نظری دانشگاه علامهاسماعیلتاج بخشدانشگاه علامه طباطبایی20191217The issue of the Antichrist has been mentioned in most religions and his sedition has been reminded to the prophets as first mentioned of him in the Epistle of John. According to John, the Antichrist is any one who has different opinions about the embodiment of Christ, and any spirit that denies the embodiment of Jesus is the Antichrist. But the background to the formation of the concept of the Antichrist can be found in the apocalyptic and revelationtic discussions of the early periods of Jewish history, especially in the book of Daniel. This issue has been mentioned in various forms in Islamic texts and some possibilities have been given about its origin. Some believe that he is a person and some believe that he is a type and a description.With the introduction of Quranic and Islamic themes in Persian literature, themes related to the Antichrist have also been used by poets and have been reflected in their poetry. The poets' intention in expressing these themes was not merely an allusion, but they used them to express their views in the form of similes, metaphors and symbols. Although the Antichrist is a hated figure and has not been widely reflected in Persian poetry; Nevertheless, this reflection is low, special and significant. In Persian poetry, "the person of the Antichrist" is predominant and poets do not pay attention to other possibilities given about him in Islamic texts. This article has examined the reflection of the Antichrist in two areas of Islamic texts and Persian poetry in separate sections and, in conclusion, has made a comparison between these two areas in this regard.مسئلۀ دجال در بیشتر ادیان بیان شده و فتنه او به پیامبران یادآوری شده است. نخستین بار در رساله یوحنا به او اشاره شده است. مقصود یوحنا از دجال، کسانی هستند که دربارۀ تجسم مسیح، آراء گوناگون دارند، و نیز هر روحی که تجسم عیسی را انکار کند، دجال است. اما پیش‌زمینه های شکل‌گیری مفهوم دجال را می توان در مباحث مکاشفاتی و فرجام‌شناسانه دوره های اولیه تاریخ یهود، به ویژه در کتاب دانیال یافت. این موضوع در متون اسلامی نیز به صورت-های گوناگون آمده و در مورد اصل آن احتمالاتی داده شده است. برخی معتقدند که شخص است، برخی معتقدند، نوع و وصف است. با ورود مضامین قرآنی و اسلامی به ادب فارسی، مضامین مربوط به دجال نیز مورد استفادۀ شاعران قرار گرفته و در شعرشان انعکاس یافته است. قصد شاعران از بیان این مضامین صرفاً تلمیح نبوده، بلکه از آنها برای بیان دیدگاه های خود در قالب تشبیه و استعاره ، نماد استفاده کرده اند. هر چند دجال شخصیتی منفور است و در شعر فارسی بازتاب گسترده ای نداشته است؛ با وجود این، همین بازتاب کم، ویژه و قابل توجه است.در شعر فارسی «شخص بودن دجال» غالب است و شاعران به احتمالات دیگری که در متون اسلامی دربارۀ او داده شده است توجهی ندارند.این مقاله، چگونگی بازتاب دجال در دوحیطه متون اسلامی و شعر فارسی را دربخش های جداگانه بررسی کرده و درضمن نتیجه گیری، مقایسه ای میان این دو حیطه در این موضوع به عمل آورده است.http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11463

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103018572021119A Comparative Study of Bouransasani’s Monarchy in The Ferdowsi’s Shahname and Historical Sources (in a Critical Review of a Challenging Verse)مقایسه پادشاهی بوران ساسانی در شاهنامه و منابع تاریخی (در بررسی انتقادی یک بیت چالش برانگیز)4776faاکرمجودی نعمتیعضو هیئت علمی دانشاه امام صادق(ع)2021217Bouran became as the ruler of Sassanid Empire just before downfall of the empire and she was praised in Shahnameh; however, at the beginning of Bouran’s reign, Ferdowsi quotes: “there was a girl named Bouran/ things do not go well, when a woman becomes king”. This verse has an obvious contradiction with next verses and and according to this verse, it seems that the decay of empire at that time was a result of her reign. In order to answer to the question of "which of the two contradictions is true" and "what could be the cause of the mentioned contradiction", the article author has compared the Shahnameh's claim about Bouran's statecraft with historical sources. Research data show that there’s no report of inefficiency in Bouran’s governance, and all historians, in more detail than Ferdowsi, have reported her governing as good. So, why did Ferdowsi compose such a poem? The author, by proposing related hypotheses, concludes that this verse is not related to how Bouran governs, but it has been due to Ferdowsi's commitment to the presuppositions that were formed in related to the religious beliefs in his time. Tracing the presuppositions leads us to a hadith of the Prophet (PBUH): "A nation that leaves its affairs to a woman will never be successful.” The hadith documents do not confirm its validity, and its not even mentioned about in early Shiite sources; But its socio-cultural shadow has led to the presumption that if a woman becomes monarch, the country will be ruined. So, the poet has remained in contradiction between those historical facts and this social presupposition, and the result has been a contradiction in composing the story of Bouran. However, the Shahnameh as a whole, does not confirm the society negative view to the women. بوران در آستانه فروپاشی ساسانیان به پادشاهی رسیده و در شاهنامه به نیکنامی ستوده شده است؛ با این‏همه، فردوسی در آغاز پادشاهی او می‏گوید: «یکی دختری بود بوران به‏نام/چو زن شاه شد کارها گشت خام». این بیت در تناقض با ابیات بعدی است و القا می‏کند تباهی اوضاع مملکت در آن زمان، ناشی از پادشاهی این زن بوده است. در پی پاسخ به این سؤال که «از دو سوی تناقض، کدام‌یک حقیقت دارد» و «علت تناقض یادشده چه می‏تواند باشد»، نویسنده مقاله، روایت شاهنامه از کشورداری بوران را به محک منابع تاریخی زده است. داده‏های تحقیق نشان می‏دهد هیچ گزارش منفی دربارۀ بوران وجود ندارد و تمام مورخان، مفصل‏تر از فردوسی، کشورداری وی را به نیکی گزارش کرده‏اند. پس چرا فردوسی چنین سروده است؟ نویسنده، با طرح احتمالاتی، به این نتیجه رسیده است که بیت مزبور نه در ارتباط با چگونگی کشورداری بوران، بلکه ناشی از التزام فردوسی به پیش‏فرض‏هایی بوده که در سایه باورهای دینی روزگار وی شکل گرفته بود. ردیابی پیش‏فرض‏ها ما را به این حدیث منسوب به پیامبر (ص) می‏رساند: «قومی که زمام امور خود را به دست زنی بسپارد، هرگز رستگار نمی‎شود». اسناد حدیث، اعتبار آن را تأیید نمی‏کند و حدیث در منابع متقدم شیعی هم نیامده است؛ اما سایۀ فرهنگی اجتماعی آن در جامعه فردوسی موجب این پیش‏فرض شده است که اگر زن پادشاه شود، مملکت خراب می‏شود. پس شاعر در تناقض میان آن حقایق تاریخی و این پیش‏فرض‏اجتماعی مانده و نتیجه‏اش، تناقض در سرودن داستان بوران شده است؛ هرچند کلیت شاهنامه، نگاه منفی به زنان را تأیید نمی‏کند. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/15709

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103018572021119A Study on How "Odors"are Descibed in Persian Written Textsبررسی و تحلیل چگونگی توصیف «بوها» در متون نوشتاری زبان فارسی7794faاعظماستاجیدانشيار گروه زبان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد20191129The present paper studies how odors are described in selected data from Persian written texts. For this purpose, instances of the use of the word "odor" and its dependents were extracted from two written corpus (including news and fiction texts, with about nine million words) and were classified and described based on structural and semantic features. Examination of the data shows that odors in Persian are described more with Ezafet constructions than descriptive constructions (82% vs. 18%). Regarding the method of describing odors, it was also found that Persian speakers prefer to describe odors with reference to their origin rather than using adjectives. In addition, it was found that in Ezafet constructions where odor is described with an noun, odor finds metaphorical usage and is used figuratively to mean "effect and sign". Regarding the adjectives used to describe odors, it was found that on the one hand there are limited adjectives to describe odors and on the other hand these adjectives can be semantically divided into three categories: pleasant adjectives, unpleasant adjectives and adjectives that emphasize odor specificity. In addition, the comparison of the two data sets showed that in the data extracted from news texts, the ratio of metaphorical use of smell was higher and in the data extracted from fictional texts, the ratio of describing smell by referring to its origin was higher, this difference can be explained by the nature of the texts being analyzed. مقاله حاضر به چگونگی توصیف بوها درداده های منتخب از متون ادبی زبان فارسی ‌‌می‌پردازد. به این منظور نمونه‌‌های کاربرد واژه «بو» و وابسته‌‌های آن از دو پیکره نوشتاری (شامل متون خبری و داستانی) با حدود نه میلیون واژه استخراج شدند و بر اساس ویژگی‌های ساختاری و معنایی دسته‌بندی و توصیف شدند. بررسی داده‌‌ها نشان می دهد بوها در زبان فارسی بیشتر با ساختهای اضافی توصیف ‌‌می‌شوند تا ساختهای وصفی (82% در مقابل 18%). در مورد شیوه توصیف بوها نیز مشخص شد فارسی ‌‌زبان‌ها ترجیح ‌‌می‌دهند بوها را با اشاره به منشا ان توصیف کنند تا با استفاده از صفات. علاوه بر اینها مشخص شد در ترکیب‌های اضافی‌ای که بو با یک واژه انتزاعی همراه می شود بو کاربردی استعاری می یابد و مجازاً به معنی«اثر و نشانه» به کار ‌‌می‌رود. در مورد ویژگی‌های صفاتی که برای توصیف بوها به کار گرفته می شوند نیز روشن شد که از یک‌سو صفات محدودی برای توصیف بوها وجود دارند و از دیگر سو این صفات را ‌‌می‌تواناز نظر معنایی به سه دسته صفات مطبوع، صفات نامطبوع و صفاتی که بر خاص بودن بو تأکید ‌‌می‌کنند دسته بندی کرد. علاوه بر اینها مقایسه دو دسته داده نشان داد که در داده‌‌های مستخرج از متون خبری، نسبت کاربرد استعاری بو و در داده‌‌های مستخرج از متون داستانی، نسبت توصیف بو با منشا آن بیشتر است که با توجه به تنوّع ماهیت متونی جامعه آماری پژوهش، قابل توضیح است. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11451

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103018572021119Stylistic Study and Analysis of Black Humor in Short Stories by Bahram Sadeghiبررسی و تحلیل سبک‌شناسانۀ طنز سیاه در داستان‌های کوتاه‌ بهرام صادقی95121faنیره شاطری گروه زبان و ادبیات فارسی ، دانشکده علوم انسانی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ايرانمحبوبهخراسانی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجف آبادمرتضیرشیدیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجف آباد2020103Black humor is a form of comedy that seeks to show suffering and boredom, anonymity and emptiness, worriment and death anxiety, and fear and loneliness of contemporary man through satire. Bahram Sadeghi is one of the novelists who carefully and delicately used the ability and capacity of black humor and has used this literary device in his short stories, which were mainly written between 1965 and 1962 and published in the collection of stories "Sangar va Ghoghomehaye Khali (its translation in English:Trench and EmptyThermoses)". The main question of the research is what are the stylistic features of black humor in Bahram Sadeghi's short stories and what methods has the author used to include black humor in the stories and what goals has he pursued? In response, it should be said that Sadeghi has highlighted black humor in his stories by using contradiction, miniaturization, magnification, Gothic atmosphere and deviation from the subject. He has sought to indirectly reflect the issues of his time, to reveal the reality of life by criticizing obsessive disorders, political conflicts and cultural petrifications and to represent his perception of life experience.طنز سیاه یکی از گونه‌های طنز به شمار می‌رود که با چشم‌اندازی تمسخرآمیز درصدد است تا رنج و ملال، بی‌هویتی و پوچی، اضطراب‌آفرینی و مرگ‌اندیشی، و ترس و تنهایی انسان معاصر را به تصویر بکشد. بهرام صادقی از جمله داستان‌نویسانی است که با دقت و ظرافت، از قابلیت و ظرفیت طنز سیاه استفاده کرده و این شگرد ادبی را در داستان‌ های کوتاه‌ خود که عمدتاً در فاصلۀ سال‌های ۱۳۳۵تا۱۳۴۱ نوشته و در مجموعه‌داستان «سنگر و قمقمه‌های خالی» منتشر شده، به کار برده است. سؤال اصلی پژوهش این است که: شاخص‌های سبک‌ساز طنز سیاه در داستان‌کوتاه‌های بهرام صادقی کدام‌اند؟ و نویسنده با چه روش‌هایی طنز سیاه را در لابه‌لای داستان‌ها گنجانده و چه مقاصد و اهدافی را دنبال می‌کرده است؟ در پاسخ باید گفت: صادقی با به‌کارگیری تضاد و تناقض، کوچک‌نمایی، بزرگ‌نمایی، فضاسازی‌های گوتیک و انحراف از موضوع، طنز سیاه را در داستان‌هایش برجسته ساخته است و در پی آن بوده تا مسائل زمانۀ خویش را به شکلی غیرمستقیم بازتاب دهد و با انتقاد از وسواس‌های فکری، کشمکش‌های سیاسی و تحجرهای فرهنگی، دریافت خود از تجربۀ زیستی را بازنمایاند. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11678

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103018572021119Analysis of Women's Storytelling after the Islamic Revolution Based on the Cognitive Currentتحلیل داستان‌نویسی زنان پس از انقلاب اسلامی بر مبنای الگوی جریان‌شناختی123147faسپیدهسیدفرجیگروه زبان و ادبيات فارسي، دانشگاه آزاد اسلامي واحد علوم تحقيقات تهرانفرهادطهماسبیدانشگاه آزاد اسلامی اسلامشهررقيهصدراييدانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهرانfaridesadraie@yahoo.com2020521After the victory of the Islamic Revolution, women's storytelling has developed. Both the number of female writers has increased and the themes of the stories have become more diverse. The political and social atmosphere after the revolution has also provided the ground for the expansion and diversity of women's storytelling. In most of what women have written, the focus of the story and characters is on the issue of women. Some women in their stories search for their feminine selves and reflect this identification from the perspective of female narratives; This section of women's works deals with female narratives that describe the female world (in terms of identity, emotion, gender, etc.). Some of the works of women reflect the political and social issues of the time. In these stories, the role of women in politics and society is generally shown, most of these stories refer to the role of women in the revolution and the war. Some female writers also write popular narratives of life and society for audiences that are generally female. A number of other women narrate the contrast between tradition and modernity, sometimes arguing for tradition and sometimes protesting against prevailing traditions and beliefs. This study has been done to identify and introduce the currents of women's storytelling in the post-revolutionary years. Therefore, based on a cognitive current model, this reserch categorizes and introduces several currents of women's storytelling. To separate and recognize the currents, three factors have been considered: first, the political and social context of the emergence of the current is introduced, then the focal points of the current are shown, and finally, the initiators and continuators of the current are discussed. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، داستان‌نویسی زنان گسترش یافته است. هم بر تعداد نویسندگان زن افزوده شده و هم مضامین داستان‌های آنها تنوع بسیاری پیدا کرده است. فضای سیاسی و اجتماعی پس از انقلاب نیز زمینه گسترش و تنوع داستان‌نویسی زنان را فراهم کرده است. در اغلب آنچه زنان نوشته‌اند، محوریت داستان و شخصیت‌ها بر مسئله زنان قرار گرفته است. برخی از زنان در داستان‌هایشان در جست‌وجوی خویشتن زنانه خویش اند و این هویت یابی را از منظر روایت‌های زنانه بازتاب داده‌اند؛ این بخش از آثار زنان به روایت های زنانه که توصیف دنیای زنانه (از بُعد هویتی، عاطفی، جنسیتی و ...) است، می پردازد. بخشی از آثار زنان به بازتاب مسائل سیاسی و اجتماعی زمانه می‌پردازد، در این داستان‌ها نیز عموماً نقش زنان در سیاست و اجتماع نشان داده می‌شود، اغلب این داستان‌ها به نقش زنان در انقلاب و نیز جنگ اشاره دارند. برخی از نویسندگان زن نیز برای مخاطبانی که عموماً در میان زنان هستند، روایت‌هایی عامه‌پسند از زندگی و جامعه به دست می‌دهند. تعداد دیگری از زنان، راوی تقابل سنت و تجدد هستند، گاهی به هواخواهی از سنت برمی خیزند و گاهی در برابر سنت ها و باورهای حاکم دست به اعتراض می زنند. مسئله این پژوهش شناخت و معرفی جریان‌های داستان‌نویسی زنان در سال‌های پس از انقلاب است. برای همین بر مبنای الگویی جریان‌شناختی چند جریان از داستان نویسی زنان را دسته‌بندی و معرفی می‌کند. برای تفکیک و شناخت جریان‌ها سه عامل در نظر بوده است: نخست، زمینۀ سیاسی و اجتماعی پیدایش جریان معرفی می‌گردد، سپس کانون‌های پشتیبان جریان نشان داده می‌شود و در آخر به آغازگران و تداوم دهندگان جریان پرداخته می شود. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/11557