مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش زبان و ادبیات فارسی 1735-1030 5 9 2008 3 21 Criticism and Analysis of Massnavi's Allegorical Narratives on Prophet Mohammad's Character تحليل ظرفيت‌هاي تمثيلي حكايات مربوط به پيامبر‌ اكرم(ص) درمثنوي مولانا 1 10 fa فاطمه كوپا 2015 9 20 The literary language is one of the linguistic genres that speaks of a specific experimental and conceptual domain. The reason is that one can merely discover the literary language of objects within the domain of conceptual texts, and within the allusive and symbolic relations. What is in fact considered as the pleasant and nice part of the literary word roots from these deep and internal layers of the conceptual and passionate parts of the work as reflected in the language. One of the means and functional devices of the literary word that possesses a vast potential in the symbolical expression of pictures and concepts is "allegory” which has found a considerable power in Rumi's Massnavi Ma'anavi. Apparently, the structure of the stories in Massnavi shows that the speaker has had the concealed and inner concepts of the words in mind. The order of the elements, the incidents and the phrases within the allegorical narratives in Massnavi is in a manner through which the audience will be led towards the concealed and implied concepts in the depth of the narratives; due to the coordination between the artist and the art-seeker. This research intends to respond to two questions; 1. What is the precise concept of allegory and allegorical literature? Moreover, what are its practical functioning fields and areas? 2. In what method has Rumi utilized the allegorical potential of the narratives related to Prophet Mohammad? The criteria for choosing and selecting the narratives have been the prominence of the narratives in enjoying allegory. زبانِ ادبي، يكي از گونه‎هاي زباني است كه از ساحت تجربي و معنايي ويژه‌اي سخن مي‎گويد؛ زيرا تنها در قلمرو متون معنايي و روابط كنايي و نماديني زبان مي‌توان ادبي اشيا را كشف كرد. آنچه حلاوت كلام اديبانه به شمار مي‎آيد از همين لايه‎هاي زيرين و ژرف معنايي و احساسي ناشي مي‎شود كه در زبان بازتاب يافته است. يكي از دست‎مايه‎ها و ابزار كارآمد كلام اديبانه كه ظرفيتي گسترده در بيان نمادين تصاوير و مفاهيم دارد، «تمثيل» است كه با بسامدي در خور توجه در مثنوي مولوي نمود يافته است. البته ساختار قصه‎هاي مثنوي به روشني معلوم مي‎دارد گوينده مفهوم نهفته و دروني آنها را مد نظر دارد؛ ترتيب عناصر و توالي حوادث و عبارات در حكايات تمثيلي مثنوي به گونه‎اي است كه در اكثر موارد به دليل هم‎سويي ميان هنرمند و هنرپذير، مخاطب را به مفاهيم نهفته در بطن حكايات راه مي‎نمايد. اين جستار در پي‌پاسخ گفتن به دو سؤال بنيادين است: 1. مفهوم دقيق تمثيل و ادبيات تمثيلي و حوزه‎هاي كاربردي اين شگرد ادبي چيست؟ 2. نحوه بهره‎گيري مولانا از ظرفيت‎هاي تمثيلي حكايات مربوط به پيامبر ‎اكرم(ص) به چه صورتي بوده است؟ ملاك انتخاب حكايات نيز، برجستگي تمثيل در اين گونه حكايات بوده است. http://literature.ihss.ac.ir/en/Article/Download/10177