مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش زبان و ادبیات فارسی 1735-1030 24 80 2026 9 26 A study of the process of integrating modern literary schools in Iranian fiction (From the Constitutional Revolution to 1978) بررسی فرایندِ تلفیق مکاتب ادبی مدرن در ادبیات داستانی ایران (از مشروطه تا 1357) fa طاهره کوچکیان ادبيات و علوم انساني 2025 11 21 <p>One of the manifestations of intertextual and interdiscursive dialogues in the Constitutional and post-Constitutional periods is the influence of literature on modern literary and intellectual schools that encountered new readings in Iran and often emerged with reductionist approaches in combination with each other. This research, using an analytical-review method, has examined the process of combining literary schools in three periods from the Constitutional period to 1911, from 1911 to 1941, and from 1941 to 1978. The results of the research showed that the combination of modern literary schools in Iranian fiction has been visible since the Constitutional period. The extent and manner of combination do not have the same trend and are more and more diverse in the third period (1978-1978). Combinations of two or more schools were seen. Realism is the most frequent literary school in the combination of modern scholastic approaches in the three periods in question. Combination is not only in the literary field. This fusion, despite its sometimes hasty and incoherent structure, form, and meaning, is not a mere imitation, but rather an innovative and trend-setting arrangement that provides the necessary flexibility to adapt literature to the new global order and transcend some of the frameworks of traditional literature. This fusion can also be seen from another perspective as a manifestation of unfinished modernity in Iran and an external reflection of internal contradictions in the country's intellectual, cultural, political, and social structure.</p> <p>یکی از نمودهای گفتگوهایِ بینامتنی و بیناگفتمانی در دوره مشروطه و پسامشروطه، تأثیرپذیری ادبیات از مکتب&zwnj;های ادبی و فکریِ مدرن است که در ایران با خوانش&zwnj;های تازه مواجه شدند و اغلب با رویکردهایِ تقلیل&zwnj;گرایانه، در تلفیق با یکدیگر به ظهور رسیدند. این پژوهش با شیوه تحلیلی ـ مروری، فرآیندِ تلفیق مکاتب ادبی را در سه دوره از مشروطه تا 1300، از 1300 تا1320، از 1320 تا 1357 بررسی کرده است. نتایج پژوهش نشان&zwnj; داد: تلفیقِ مکاتب ادبی مدرن در ادبیات داستانی ایران، از دوره مشروطه قابل مشاهده است. میزان و چگونگی تلفیق، روند یکسانی ندارند و در دوره سوّم (1357-1320) بیشتر و متنوع&zwnj;تر است. تلفیقِ دو و بیش از دو مکتب دیده شد. رئالیسم، پربسامدترین مکتب ادبی در تلفیقِ رویکردهای مکتبیِ مدرن در سه دوره مورد نظر است. تلفیق، فقط در ساحت ادبی نیست. این تلفیق گاه با وجود شتابزدگی و ناهماهنگی در ساختار، فرم و معنا، نه یک تقلید صرف، بلکه می&zwnj;تواند تمهیدی نوآورانه و جریان&zwnj;ساز به شمار&zwnj;آید که انعطافِ لازم را برای متناسب&zwnj;سازی ادبیات با نظمِ جدید جهانی و فراروی از برخی چارچوب&zwnj;های ادبیات سنتی فراهم کرد. این تلفیق را همچنین از بُعدی دیگر می&zwnj;توان نمود مدرنیته ناتمام در ایران و بازتاب بیرونیِ تضادهای درونی در ساختار فکری، فرهنگی، سیاسی و اجتماعی کشور دانست که نشان&zwnj;دهنده زندگی پیچیده، چالش&zwnj;برانگیز و چندصداییِ دوران گذار و البته واکنشی به مدرنیته است.</p> http://literature.ihss.ac.ir/ar/Article/Download/52155