مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-10301545202539A Critical Review of Implicit Metaphor in Rhetorical Worksبررسی، تحلیل و نقد استعاره مکنیه در آثار بلاغی110faاحمد رضاييجمكرانيدانشگاه قم کرامت الهزیاری دانشگاه تهران0000-0001-9135-4768احمدپور احمدمهدیقرخلوNULLمهدی وفایی فرد201688<p>One of the most debatable types of metaphor is perhaps the implicit metaphor. This ‎type of metaphor cannot be found in the early rhetorical works. It was the great ‎scholar, Jurjani, who dealt with this metaphorical structure, yet he has not men-‎tioned any name for it. Once a name was coined for this term, disputes over its ‎authenticity also began. Some researchers refrained to recognize it as a metaphor, ‎some described it as implicit simile and some just repeated others' views. In recent ‎times some researchers, by suggesting it as a kind of personification, have tried o ‎solve the problem; however, they have finally admitted that the implicit metaphor is ‎broader and more inclusive than personification.‎ In this paper, in addition to reviewing and analyzing this term chronologically in ‎rhetorical works,we have shown that rhetorics researchers have paid more atten-‎tion to the definition of metaphor and have focused on the implicit metaphor in ‎terms of terminology; they have considered it from the lexical aspect, while based ‎on the definition of Sakkaki and other rhetoricians, "metaphoricity" of this structure ‎is acceptable, however we can not accept constraints such as “imaginative". It can ‎also regard personification, subordinate metaphor , animism as branches of the ‎implicit metaphor, not it's alternatives.‎</p><p>از جمله مسائل حوزه استعاره که همواره محل مناقشه بوده، استعاره مکنیه است. در آثار اولیه بلاغی از این ‏ساختار خبری نیست ؛ در مرحله بعد، محققی چون جرجانی به بحث درباره این موضوع می پردازد، ولی نامی بر ‏آن نمی نهد. همزمان با ضرب این اصطلاح، نزاع بر سر درستی آن نیز آغاز شد، عده ای استعاره بودن آن را ‏نپذیرفتند، برخی آن را در زمره تشبیه مضمر دانستند‎ ‎و گروهی هم فقط نظر دیگران را تکرار کرده اند؛ عده ای‎ ‎هم در دوره اخیر تلاش کرده اند با طرح مسأله تشخیص، اختلافات موجود را حل کنند، ولی در نهایت اذعان می ‏نمایند اصطلاح استعاره مکنیه عامتر از تشخیص است و شمول بیشتری دارد.‏ در مقاله حاضر ضمن بررسی، تحلیل و نقد این اصطلاح در آثار بلاغی، به ترتیب تاریخی، نشان داده ایم ‏پژوهشگران بلاغی بیش از توجه به تعریف استعاره و تمرکز بر چگونگی استعاره مکنیه از نظر اصطلاح شناختی یا ‏ترمینولوژیک، آن را از نظر لغوی مد نظر داشته اند در حالیکه بر مبنای تعریف سکاکی و برخی دیگر از بلاغیون، ‏‏« استعارگی» این ساختار پذیرفتی است؛ هرچند نمی توانیم قیدهایی مانند «تخییلیه» را بپذیریم. همچنین می ‏توان از تشخیص، استعاره تبعیه و جاندارانگاری به عنوان شاخه های این استعاره یاد کرد نه جایگزین های آن.‏</p>http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/10303مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-10301545202539 Mind and Language in Abu Yaqube Sajestaniʾs Communication Theoryذهن و زبان در نظریه ارتباطی ابویعقوب سجستانی110faمحمدفرهمنددانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیلفرامرزجلالتدانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیل0000-0001-7857-7561ابراهیمدانشدانشگاه محقق اردبیلی00000002938023732016724<p>Contemporary study of mind and language is mainly based on western linguists' schools and theories. But linguistics is not exclusively a western phenomenon. Eastern scholars had studied mind, language and their aspects and rules too. Muslim Mutakallims can be considered as initial linguists in the east that studied the descriptions, rules, meanings and hermeneutics of language precisely due to their contemplation in the subjects as Gods speech, its Qedam and Hodooth, etc. Abu Yaqube Sajestani is a Shia Mutakallim that studied mind and language system seriously and stablished a communication theory based on three aspects named "Qasd", "Tab?" and "Orf".In his opinion these aspects are not independent and their meaning and merit are based on their relation in the speech. He believes that their imperfection or defect and omitting leads the corruption in the chain of speech and the failure in communication. The advantage of his theory is dealing with hermeneutics especially with respect to holy texts. This paper is going to offer an iconic introduction and study of Sajestaniʾs mind and language system and his communication theory.</p><p>امروزه مطالعه ذهن و زبان بیشتر بر مبنای یافته‏ها، نظریّات و مکاتب برساخته زبانشناسان غربی پیش می‏رود. امّا چنین نیست که در مشرق‏زمین هیچ تلاشی برای شناخت ذهن ، زبان، ویژگی‏ها و کارکردهای آن‏ها صورت نگرفته باشد. شاید بتوان متکلّمین مسلمان را به واسطه توجّهشان به بحث زبان، از کهن‏ترین زبانشناسان در مشرق‏زمین به شمار آورد که به واسطه ژرف اندیشی در باب موضوعات مربوط به کلام الهی از جمله حُدوث و قِدَمِ آن به بحث‏های دقیق زبانشناسی از قبیلِ تعاریف، کارکردها، معانی و هرمسانگی(تأویل) زبان پرداخته‏اند. ابویعقوب سجستانی از نویسندگان و متکلّمین مسلمان ایرانی اوایل قرن چهارم هجری است. وی به صورت جدّی به نظام «ذهن و زبان» پرداخته، «نظریّه ارتباطی» خاصّی را بر مبنای «نظامِ نطق و زبان» متشکّل از ساحات سه گانه «قصد»، «طبع» و «عرف» پایه‏گذاری کرده است. سجستانی معتقد است که نقص، حذف و نادیده گرفتن هر یکی از این اجزاء که در کنار هم، معنا و ارزش می‏یابند عدم ارجاعِ نطق به ناطق و در نتیجه گسستِ زنجیره سخن و عدم برقراری ارتباط را به دنبال دارد. از امتیازات نظریه ارتباطی وی این است که به بحث هرمنوتیک و تأویلِ سخن، بویژه تأویل متون مقدّس نیز پرداخته است. مقاله حاضر بر آن است که با معرّفی و بررسی «نظامِ ذهن و زبان و نظریه ارتباطی سجستانی» به صورتِ نموداری، تصویری عینی و ملموس از آراء ارزشمندِ وی در این زمینه ارائه کند.</p>http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/10292مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-10301545202539A historical review "Title" and "titling" in Persian proseنگاهی به سیر تاریخی «عنوان و عنوانگذاری» در ادبیات منظوم فارسی110faعلیمحمدیدانشگاه بوعلی سینای همدانطاهرهقاسمی دورآبادیدانشگاه بوعلی سینا20161018<p>It must be said: Today, "title" an essential component of a text and its many implications that can not be ignored. We can say that book at all times, as have. However, since the poems in a collection entitled "Court" were prepared, poets, his poems were not named. If it was named poem, the poet was determined as it was, but abrogating, singers, biographers, critics, and authors as to their poetry. Bynvany contains all been written. Some of the ode and the piece was named. . This article reviews the history of naming in Persian prose, to discuss the constitutional period.</p><p>باید گفت: امروزه «عنوان» جزء ضروری یک متن است و دلالت‌های بسیاری دارد که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. می‌توانیم بگوییم که کتاب‌ها در همه‌ی زمان‌ها، عنوان داشته‌اند. با این حال، از آن جا که اشعار شاعران در یک مجموعه تحت عنوان «دیوان» تهیه می‌شدند؛ شاعران شعرهای خود را نام‌گذاری نمی‌کردند. اگر گاهی شعری نام‌گذاری می‌شد، این شاعر نبود که عنوان آن را تعیین می‌کرد، بلکه ناسخان، خوانندگان، تذکره نویسان، ناقدان، و مؤلفان آن عنوان را به شعرش می‌دادند. بی‌عنوانی شامل همه‌ی سروده‌ها نبوده است. گاهی برخی از قصیده‌ها و قطعه‌ها نام‌گذاری می‌شد. اما توجه به عنوان، به طور گسترده تقریباً از دوران بازگشت ادبی، هم زمان با آشنایی ایرانیان با غرب آغاز شد و از دوره‌ی مشروطه تا به امروز، این روند هم‌چنان ادامه دارد، تا این که اهمیت آن در حال حاضر به اوج خود رسیده است. این مقاله به بررسی سیر نام‌گذاری در ادبیات منظوم فارسی، تا دوره ی مشروطه می‌پردازد.</p>http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/10359مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-10301545202539Reflection on the grotesque manifestations in Jame o Tavarikhتأمّلی بر نمودهای گروتسک در جامع التّواریخ110faمهسامساعیدانشگاه علّامه طباطبائیزهرهالهدادی دستجردیدانشگاه علّامه طباطبائی2016915<p>Grotesque, concept and attitude towards art and literature that features a contradiction, terrifying surprisingly, anomaly, buffoonery and tend to insipidity, reluctantly, to sicken and is considered to be the subject of or because of something unfamiliar, strange or too exaggerated and Frashgfty, feel vague and confusing to the audience induce or convey concepts and her mixed feelings... Genghis strikes, Mogul conquest and its consequences, the underlying concepts and images of grotesque appearance this evening, this study introduced the grotesque, some of the examples and evidence in one of the most important monuments - Literature Mogul era search and found that the section on the history of Mogul and Ilkhanan of a Jame o Tavarikh, sometimes with traditions such irrational, superstitious Moguls of mixed uneven and difficult to accept it as history, as if the author have to toady, flattery and record some extreme stuff and Non - that can be described as grotesque - had been</p><p>گروتسک، مفهوم و نگرشی در هنر و ادبیّات است که ویژگی‏هایی چون تناقض، وحشت‏انگیزی، شگفت‏آوری، نابهنجاری، مسخرگی و گرایش به بی‏مزگی، اکراه، اشمئزاز و... را برای آن برشمرده اند، موضوع یا مطلبی که به‏خاطر نامأنوسی، غریبی یا از فرط اغراق‏گویی و فراشگفتی، حسّی مبهم و سردرگم‏کننده به مخاطب القاء و یا مفاهیم و احساسات متناقضی به او منتقل ‏‏سازد. حملۀ چنگیز، استیلای مغولان و پی‏آمدهای آن، زمینه‏سازِ پیداییِ مفاهیم و تصاویر گروتسکی این عصر می‏باشد؛ پژوهش حاضر، ضمن معرّفی گروتسک، برخی مصادیق و شواهد آن را در یکی از مهم‏ترین آثار تاریخی - ادبی عهد مغول جستجو کرده و دریافته‏است که بخشِ مربوط به تاریخِ مغول و ایلخانان در جامع‏التّواریخ، گاه به‏گونه‏ای با روایات غیرمعقول، ناموزون و امور خرافیِ مغولان آمیخته که پذیرش آن را به‏عنوان تاریخ مشکل می‏سازد؛ گویا نویسنده ناگزیر از مداهنه، تملّق و ثبتِ برخی مسائلِ افراطی و ناپذیرا - که می‏توان آن‏ها را گروتسک نامید - بوده‏است.</p>http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/10334مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-10301545202539HAMEDI Isfahani pioneer of school "Voghoaحامدی اصفهانی، شاعر پیشگام مکتب وقوع در سدة نهم110faاحسان رئیسیدانشگاه اصفهانعلی محمدمحمودیادبیات و علوم انسانی، گروه زبان و ادبیات فارسی20161219<p>" Ahmad Hamedi Esfahani is an important poet in the ninth century AH who lived at the court of Sultan Mehmet II and said Persian and Turkish poetry. A large part of his Divaan is formed with Persian poetry and a number of poems in Turkish is also available in it. Despite its importance, Hamedi's Divaan, which has been written with his own line, has never been corrected. It was only published once in 1949 with an introduction from Hekmat Ertilan in Turkey in the form of photos. According to many evidences in Hamedi's Divaan, he can be considered as one of the most important pioneers of the school "Voghoa". Even some of the most prominent features of the Hindi style are also found frequently in his Divaan. Although Hamedi's poetry is very significant in terms of quality and stylistics features, it has not been noted in the literature history and stylistics. This could be due to the unavailability of his Divaan. Hamedi's Divaan is also noteworthy from another aspect and that is capturing historical events. Thus, the revival of his Divaan can be considered as a help to historical sources in addition to literary works. In this paper, we clarify Hamedi's biography and life stages based on his poetry, analyze the characteristics of his poetry and explain that Hamedi is among the unknown pioneers of the school "Voghoa". The importance and necessity of revising the books of literature history and stylistics based on newly found literary works is also expressed.</p><p>احمد حامدی اصفهانی (ت843 هجری) از شاعرانی است که بیش از دو دهه در دربار سلطان محمد فاتح زیسته و به فارسی و اندکی غزل ترکی شعر سروده است. دیوان حامدی که به خط خود وی کتابت شده با وجود اهمیت بسیار تاکنون تصحیح و چاپ نشده است. با توجه به شواهد و قرائن فراوانی که در دیوان حامدی وجود دارد، می‌توان او را در شمار پیشگامان مکتب وقوع و نازک خیالی به شمارآورد؛ حتی رگه ها و نشانه هایی از برجسته‌ترین ویژگی های سبک هندی نیز در دیوان وی مکرر یافت می‌شود. با آنکه شعر حامدی از نظر کیفیت و ویژگی های سبک شناسی تأمل برانگیز است، در کتب تاریخ ادبیات و سبک‌شناسی توجهی بدان نشده است. این موضوع می‌تواند به دلیل در دسترس نبودن دیوان وی باشد. این مقاله علاوه بر شرح احوال و دقایق زندگی حامدی، روشن گر این است که حامدی از جمله پیشگامان ناشناختۀ مکتب وقوع و شعر مضمون یاب و دارای خیال خاص سده نهم است. همچنین در این مقاله، اهمیت و ضرورت بازنگری در کتب تاریخ ادبیات و سبک شناسی بر اساس آثار ادبی نویافته شرح و بیان شده است.</p>http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/10407مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-10301545202539style and method of Bahar in composing Tasnifسبک و شگرد " بهار " در تصنیف سرایی110faمصطفیجوزیدانشگاه پیام نورعلیپدرام میرزاییدانشگاه پیام نورمصطفیگرجیدانشگاه پیام نور تهران20161028<p>Abstract Tasnif is the upmost and the most beautiful appearance of link between poem and music. The Constitution was the period of real evolution and eminency of Tasnif genre which found a renewed beginning by Aref Ghazvini. Meanwhile, Malek Al-shoara Bahar began to compose Tasnif with a store of science and literature. This study not only introduces Tasnif as a literary genre but also it analyzes Bahar’s Tasnif structures. This paper also investigates the external form of Tasnif and its major indexes such as rhythm, rhyme and the association between these two indexes. The results showed that melody and rhythm play a major role in the structure of Tasnif external form and bring out Tasnif from its traditional form and accepted format through surrounding Tasnif external form and accompanying it with rhythm and music. Other outcomes of this study are application of some prosodic rhythm in a Tasnif, changing language in accordance with rhythm, application of infrequently prosodic rhythm in a Tasnif and implication of innovative forms.</p><p>چکیده «تصنیف» زیباترین و عالی‌ترین تجلی گاه پیوند و قرابت شعر و موسیقی است. دوره مشروطیت، عصر تکامل و تعالی واقعی «ژانر تصنیف» است که با ظهور عارف قزوینی سرآغازی نوین می‌یابد. در این میان ملک الشعراء بهار همزمان با عارف با کوله باری از اندوخته‌های ادبی و علمی پا به عرصه تصنیف سرایی می‌گذارد. در این پژوهش ضمن معرفی تصنیف به عنوان یک «ژانر ادبی» به بررسی و تحلیل ساختاری تصنیف‌های بهار پرداخته شده است و در این راستا فرم بیرونی تصنیف‌ها و شاخصه‌های اصلی آن نظیر وزن، قالب، در هم آیی و گره خوردگی این دو مقوله و ساختار شکنی‌های دیگر آن مورد بررسی قرار گرفته است. برآیند نهایی پژوهش نشان می‌دهد که «ملودی» و «ریتم» نقش تعیین کننده‌ای در ساختار نظام بیرونی تصنیف دارند و با غلبه و احاطةکامل بر پیکرة تصنیف ، ساختار و فرم بیرونی تصنیف را از شکل سنتی شعر و قوالب پذیرفته شده خارج می‌کند و آن را هم سو و همراه با «ریتم» و «نظام موسیقائی» تصنیف قرار می‌دهد. به کار گیری چند وزن عروضی در یک تصنیف، تغییر وزن کلام متناسب با تغییر ریتم، به کارگیری اوزان نادر و بی‌سابقه عروضی و کاربرد قالب‌های شعری ابداعی، تماماً حاصل همین نگرش و غلبه ریتم وملودی بر کلام است. کلید واژه: بهار – وزن – قالب – ریتم – تصنیف – ملودی</p>http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/10368