مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103010252012921The Analysis of Persian Language Status in Swahili Language and Literatureتحليل جايگاه زبان فارسي در زبان و ادبيات سواحيلي110faامير بهرام عرب احمدي2015829Over the last millennium, Persian Language has influenced many parts of the world. Most researchers believe that the Persian language dominance is limited to Middle Asia and India Peninsula. There have been lots of researches in this regard, but there is little, if any, information about the status of Persian language and literature in East Africa. In fact, East Africa (particularly Tanzania, Independent Republic of Zanzibar, and south parts of Kenya) are among the areas which in spite of far distance from Iran, have accepted considerable effects from Persian language and literature and there remains many of Persian original words. This article attempts to provide information about the status of Persian language and literature in East Africa from very past up to now and explicates its role in formation and strengthening of Swahili language and literature. زبان فارسی طی هزارة گذشته بر مناطق مختلفی از جهان تأثیر نهاده است. اكثر محققان گسترة نفوذ زبان فارسي را، آسياي ميانه و شبه قارة هند مي‌دانند. در اين خصوص پژوهش‌های زيادي نيز صورت گرفته است با اين حال كمتر اطلاعاتي دربارة جايگاه زبان و ادب فارسي در منطقة شرق آفریقا وجود دارد. در واقع آفريقاي شرقي (به‌ويژه كشور تانزانيا، جمهوري خودمختار زنگبار و بخش‌هاي جنوبي كنيا) از جمله مناطقی است که با وجود فاصلة بسیار با کشور ایران، طی چند قرن گذشته تأثیری در خور توجه از زبان و ادبیات فارسی پذیرفته و تعداد نسبتاً زيادي از واژه‌های اصیل فارسی را در خود جای داده است. در این مقاله کوشش شده اطلاعاتی نوین دربارة جایگاه زبان و ادبیات فارسی در منطقة شرق آفریقا از گذشته‌های دور تا به امروز و نقش آن در شکل‌گیری و استحكام ساختار زبان و ادبيات سواحیلی ارائه شود. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9980

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103010252012921The Comparison of “Shirin and Xosru” by Rouh-al-Amin Shahrestani-e Isfahani with “Xosru and Shirin” By Nezami Ganjaviمقايسۀ «شيرين و خسرو» روح‌الامين شهرستاني اصفهاني با «خسرو و شيرين» نظامي110faمحمدعلی خزانه‌ دارلو دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلانبهروز سلطانی2015829Rouh-al-Amin Shahrestani-e Isfahani named Mir Jomle was born in 981 (L. Hegira) in “Shahrestan environs of Isfahan and died in 1047 Hegira due to jerk and knock kneed maladies in New Delhi. In spite the fact that he was a minister and one of the overwrought and hardworking poets of his time. Imitating Nezami Ganjavi, he has composed a Xamse. He has nearly thirty thousand couplets. His method in poetry is one that Kalim, glorifying him, has said: “he sewed the clothes of words into the meanings”. The comparison of comparables with the original work can help us identify the literary work, and the reasons of its survival and success. Comparing the content, structures and language of Shirin and Xosru” by Rouh-al-Amin Shahrestani-e Isfahani poem With “Xosru and Shirin” By Nezami Ganjavi’s peom, this article attempts to review the differences and similarities between these two poems. Some parts of Rouh-al-Amin’s work which is imitated from Nezami Ganjavi has a different expression method. Many of words, phrases and expressions used by Nezami have gotten new frames in his poetry, which are cheaper than the original work by Nezami Ganjavi. Rouh-al-Amin did not tend a lot to newness in phrases and expression and words and mostly attempts to change narrations and events of stories. روح الامين شهرستاني اصفهانی مشهور به میرجمله درسال 981 هـجری در«شهرستان» از توابع اصفهان به دنيا آمد و در سال 1047هجری در اثر بیماری لقوه و فالج در دهلی چشم از جهان فروبست. وی با وجود شغل وزارت یکی از شاعران پرکار زمان خویش است. وی به تقليد از نظامي، خمسه اي سروده است. شعرهای او قریب به سی هزار بیت است. شیوۀ او در شاعری همان است که کلیم در مدحش گفته: «خلعت الفاظ بر قد معانی دوخته». مقایسۀ نظیره ها با اصل اثر می تواند در شناخت اثر ادبی و دلایل ماندگاری و موفقیت آن راهگشا باشد. در این مقاله، با مقایسۀ محتوایی و ساختاری- زبانی منظومۀ شیرین و خسرو روح الامین با خسرو و شیرین نظامی، تفاوت ها و شباهت های دو منظومه بررسی شده است. در بخش هایی از داستان که به تقلید از نظامی سروده شده، در شیوۀ بیان متفاوت است. بسیاری از الفاظ و ترکیبات و تعبیرات نظامی در شعر او با قالب تازه ارائه شده اند که نسبت به اصل خود در جایگاه نازل تری قرار می گیرند. این تغییر و تفاوت اغلب در محور جانشینی و همنشینی رخ می دهد. روح الامین کمتر به نوجویی در ترکیبات و تعبیرات و الفاظ گرایش دارد و همت خود را بیشتر صرف تغییر روایت و حوادث داستان می‌کند. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9981

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103010252012921The Analysis of Lyric Themes in Epic of Bahman-Name تحليل موضوعات غنایی در منظومۀ حماسی بهمن‌نامه110faعلی اصغر باباصفریدانشگاه اصفهانکوروش منوچهری2015829Literary varieties are divided into Epic, Lyric, Pedagogical, and Dramatic literatures according to content. These varieties are interfered by each other; in other words, a lyric work may have some epic episodes and there may be some signs of pedagogical or lyric in an epic work; the presence of one literary variety in another variety, sometimes, adds to the work variation and attraction and sometimes causes the interruption of tone and language in literary works. Bahman-Name (5th and 6th Hegira century) is written by Iranshah-ibn-e Abi-al-khier is one the epic poems which is not devoid of lyric aspects. Reviewing the lyric themes and their harmony or disharmony with the epic text was done in this article, since epic and lyric are so different from each other in literature. Lyric themes, available in this poem, were extracted and classified in this article which resulted in identifying 12 lyric themes like: apology, oath, praise, elegy, eulogy, gravamen, pride, lampoon, and so on. Epic tone and archaism of language is observed in these lyric themes, too. The presence of lyric themes does not partition the epic tone and this work has a unity in tone. گونه‌های ادبی از لحاظ محتوا به ادب حماسی، غنایی، تعلیمی و نمایشی دسته‌‌بندی شده است. این گونه‌ها با یکدیگر تداخل دارند. به دیگر سخن، یک اثر غنایی ممکن است دارای بخش‌های حماسی باشد و در یک اثر حماسی می‌توان نشانه‌هایی از شعر تعلیمی یا غنایی دید. که حضور عناصری از یک گونۀ ادبی در گونه‌ای دیگر، گاه موجب تنوع و افزایش جذابیت اثر است و گاهی گسیختگی لحن و زبان اثر را سبب می‌شود. بهمن‌نامـه (ق 5-6) اثر ایرانشاه بن ابی‌الخیر یکی از منظومـه‌های حماسـی است که تهی از جنبه‌های غنایـی نیست. در این مقاله، بررسی موضوعات غنایی و هماهنگی یا عدم تناسب آنها با متن حماسی مدّ نظر بوده است؛ زیرا دو گونۀ ادب حماسی و ادب غنایی با یگدیگر تفاوت دارند. در این مقاله موضوعات غنایی موجود در این منظومه، استخراج و دسته‌بندی شده که حاصل آن شناسایی دوازده موضوع غنایـی از جمله: اعتذار، سوگند، نیایش‌، مرثیه، مدح، شکواییه، مفاخره، هجـو و ... است. در این موضوعـات غنایی، لحن حماسی و قدمت زبـان رعایت شده است. حضور موضوع غنایـی موجب گسست در لحن حماسی نبوده و این اثر دارای وحدت لحن است. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9982

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103010252012921The Analysis of Paradoxical Contents of Molavi Based on the Analytic Method of Jungتحليل مضامین پارادوکسیکال مولوی بر اساس روش تحلیلی یونگ110faسید ماجد غروی نیستانیمجتبی زروانی2015829We first try to clarify our meaning of “paradoxical”; then, we shall see in format of three basic samples that the paradoxical phrases used by Molavi turn to: rhetorical device to array a reduced speech, or is read in a contradictory format, or is reduced to a reasonable method to realize the words. Although these samples are useful guidelines in most cases, they are mostly to solve the problem of Paradox rather than its epistemology. According to the interpretation of Jung on Fundamental paradoxes in human existence, this article tries to provide a new perspective to analyze this issue in Molavi’s thought. This article is not a simultaneity and comparison of Molavi and Jung Mind-set; but it is the formulation of Jung Model for Paradox Analysis, and applying this sample in Molavi’s thought. According to this sample, mystic is encountered with an existential paradox in the deepest levels of “self” and considers this deep contradiction as the voucher of self growth and reach of knowledge. در این مقاله نخست منظورمان را از واژه «پارادوکسیکال» روشن می‌سازیم. سپس در قالب سه الگوی اساسی خواهیم دید که تعابیر پارادوکسیکال مولوی، یا به ابزاری بلاغی برای آراستن سخن فروکاسته شده، یا در قالب شطحیات خوانده شده و یا به روشی منطقی برای تفهیم مطلب تقلیل یافته است. این الگوها، هرچند در اغلب مواضع راهگشا هستند اما بیشتر در صدد حل وفصل معضل پارادوکس هستند تا معرفت‌شناسی آن. در این مقاله، با توجه به تفسیری که یونگ از پارادوکس‌های بنیادین در وجود آدمی ارائه می-دهد، چشم‌انداز جدیدی برای تحلیل این مسئله در اندیشه مولوی ارائه شده است. توجه داریم که این مقاله مقارنه و مقایسة اندیشة مولوی و یونگ نیست؛ بلکه صورت‌بندی الگوی یونگ برای تحلیل پارادوکس، و به‌کارگیری این الگو در اندیشه مولوی است. بر اساس این الگو، عارف در ژرف ترین سطوحِ «خویشتن» با پارادوکسی وجودی روبه‌روست و این تناقض عمیق را تضمین کنندة بالندگی خویش و حصول معرفت می پندارد. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9983

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103010252012921The Comparison of Narrative Structure of “looking of Prophet at Slaves” In Masnavi and Fih ma Fih of Molaviمقایسه ساختار حکایت «نظر کردن پیغامبر اسیران را» در مثنوی و فیه ما فیه110faلیلی صدر هاشمی2015829According to the reviews, there are 12 common narratives in Masnavi and Fih ma Fih. Since analyzing all common narratives is not possible in a single article, it seems that the first narrative of Fih ma Fih named “looking of Prophet at slaves” whose comparable is seen in the third book of Masnavi has many thinkable aspects like context of text, intermixing historical backgrounds, actions, Molavi innovation and so on which makes it more significant. Molavi intermixes two different backgrounds of Badr and Xandagh wars, and creates two narratives which are common in their first roles, kinds of behavioral, mental and verbal processes; but in Fih ma Fih he adds an episode and as a result expands conversation between characters and some roles and makes a different narrative. The current study reviews the historical background of abovementioned narrative, then, compares the actions and roles and their varieties, the analysis of actions based on kinds of current processes, reviewing characters based on the Grimac view, reviewing details and features of the narrative, features and characteristics of characters, scenery, and conversations in Fih ma Fih and Masnavi all in details, and shows the amount of Molavi’s innovation or his occupation based on the structure of the text. مطالعات نشان می‌دهد، در مثنوی معنوی و فیه ما فیه، 12 حکایت مشترک وجود دارد. از آنجا که تحلیل همۀ حکایت‌های مشترک در مقاله‌ای واحد امکان‌پذیر نیست، به نظر می‌رسد اولین حکایت فیه ما فیه یعنی «نظر کردن پیغامبر اسیران را» که در دفتر سوم مثنوی نیز نظير آن دیده می‌شود، از بسیاری جهات مانند زمینۀ متن، در هم آمیختن زمینه‌های تاریخی، کنش‌ها، خلاقیت مولوی و... بیشتر در خور تأمل باشد. مولوی با در آمیختن دو زمینۀ متفاوت جنگ بدر و خندق، دو حکایتی را پدید آورده که در نقش‌های آغازین، انواع فرایندهای رفتاری، ذهنی و کلامی مشترک‌اند؛ امّا در فیه ما فیه با افزودن یک اپیزود، گفت‌وگوی شخصیت‌ها و در نتیجه برخی نقش‌ها را گسترش داده، و حکایتی متفاوت ساخته است. پژوهش حاضر ضمن بررسی زمینۀ تاریخی حکایت مذکور، به تفصیل، به مقایسۀ کنش‌ها و نقش‌ها و دگرگونی آنها، تحلیل کنش‌ها بر اساس انواع فرایندهای فعلی، بررسی شخصیت‌ها بر اساس دیدگاه گریماس، بررسی جزئیات و ویژگی‌های حکایت، صفات و ویژگی شخصیت‌ها، صحنه‌پردازی و گفت‌وگوها در فیه ما فیه و مثنوی پرداخته و میزان خلاقیت مولوی یا تصرفات وی را با توجه به ساختار متن نشان داده است. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9984

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103010252012921The Status of Plate and Pen in Mystical Ontology of Ibn-e Arabi and Attar of Neyshaburجايگاه لوح و قلم در جهان‌شناسي عرفاني ابن‌عربي و عطار نيشابوري110faمهدي زماني2015829In mystical Ontology of Ibn-e Arabi “Supreme Pen” equals “First intellect”, “global Soul” and “Muhammadian Truth” which have main roles in composition and formulation of the Book of Creation, but making the pen demands ability which is reflected in form of “guarded plate” or “general self”. Ibn-e Arabi attempted to clarify the role of plate and pen in revelation of divine Science and Will via allegory. Along this way, he interprets the Quranic verses based on intuition and mystical doctrine, but in addition to this, he adjusts them with the philosophical principles and old physics; an action which is done by some of Muslim scientists in specification of Grace Theory. Attar of Neyshabur, in the climax of explicating his Ontology in “Mosibat-Name (Tragedy-Letter)”, introduces Plate and Pen respectively as the symbol of Features of knowledge and power of “spirit” and considers the light of Mostafa (the Prophet) or the truth of Perfect Human as the genuine “spirit”. In his descriptions and allegories about the Plate and Pen, he also mentions to the intellectual principles of philosophy and doctrines of old astronomy or the Nine (Skies) Theory. Explaining the doctrines and expressing the similarities and differences of these two famous Muslim mystics are among the results of this study. در جهان‌شناسي عرفاني ابن‌عربي «قلم اعلي» همان «عقل اول»، «روح كلي» و «حقيقت محمديه» است كه در تدوين و نگارش سطور كتاب آفرينش نقشي اصلي دارد، اما ايجاد قلم مستلزم وجود قابليت است كه به صورت «لوح محفوظ» يا «نفس كلي» آشكار مي‌گردد. ابن‌عربي کوشیده تا از طريق تمثيل، نقش لوح و قلم را در تجلي صفات علم و اراده الهي روشن سازد. او در اين راه، آيات قرآن را بر اساس شهود و مباني عرفاني تفسير مي‌كند، اما افزون بر اين، آنها را با اصول و قواعد حكمي و نيز طبيعيات قديم تطبيق مي‌نمايد؛ کوششی كه برخي از حكيمان مسلمان در تبيين نظريه فيض انجام داده‌اند. عطار نيشابوري در نقطه اوج تبيين جهان‌شناسي خود در «مصيبت‌نامه» لوح و قلم را به ترتيب مظهر صفات علم و قدرتِ «جان» معرفي مي‌كند و اصل «جان» را نور مصطفي يا حقيقت انسان كامل مي‌بيند. او نيز در توصيف‌ها و تمثيل‌هاي خود درباره لوح و قلم هم به اصول عقلی حكمت و هم به مباني هيئت قديم يا نظرية افلاك نه‌گانه نظر دارد. توضیح مبانی و بيان نقاط اشتراك و تفاوت اين دو عارف برجستة مسلمان از جمله نتايج اين مقاله است. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9985

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-103010252012921The Analysis of Conflict of Tradition and Modernity in Social Novel after Islamic Revolution in Iran تحليل تقابل سنت و مدرنیته در رمان اجتماعی پس از انقلاب اسلامی110faمریم عاملی رضاییدانشیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی2015829Social Novel is an applicatory area to reflect and recreate social realities in the mirror of literature. The challenge between tradition and modernity is one the themes that is reflected in the Persian literature from the constitutional monarchy and is reflected in an appropriate manner with social changes of every era. After the Islamic Revolution of Iran, social novel experienced considerable quantitative and qualitative growth and there is few novels which in this time which has not expressed social themes. The main problem of this study is reviewing the conflict of tradition and modernity concepts in social novels after the Islamic Revolution. The purpose of this study is comparative reviewing and comparing of the authors’ approach toward this issue in the three decades from 1360 to 1390 (1981 to 2011). This study is done applying descriptive-analytic method and using library resources. The result of this research shows that in Novels of 1360 to 1370 (1981 to 1991) this conflict is reflected in a clear and manifest manner particularly in objection to industrialization, the material looks of modernity and losing traditions, but in 1370 to 1390 (1991 to 2011) this experience is internalized and is manifested in form of suspicion, wandering, and traditionalism. However, the acceptance of changes of first decade which were regarded as serious challenges in second and third decade shows the flourishing movement toward modernity particularly in city communities and educated group. رمان اجتماعی، عرصه‌ای مناسب برای بازنمایی و بازآفرینی واقعیت اجتماعی در آیینۀ ادبیات است. چالش میان سنت و مدرنیته از مضامینی است که از دورة مشروطه در ادبیات فارسی بازتاب یافته و در هر دوره به شکلی متناسب با تحولات اجتماعی آن دوره بازنمایی شده است. پس از انقلاب اسلامی، رمان اجتماعی رشد کمی و کیفی قابل توجهی پیدا کرد و کمتر رمانی در این دوره وجود دارد که مضامین اجتماعی در آن طرح نشده باشد. مسئلۀ اصلی این پژوهش، بررسی تقابل مفاهیم سنت و مدرنیسم در رمان‌های اجتماعی پس از انقلاب اسلامی است. هدف از پژوهش، بررسی و مقایسۀ تطبیقی رویکرد نویسندگان به این موضوع، در دهۀ شصت، هفتاد و هشتاد شمسی است. این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای انجام شده است. نتیجۀ پژوهش نشان می‌دهد که در رمان‌های دهۀ شصت این تقابل به شکلی آشکار و بارز، به‌ویژه در اعتراض به صنعتی شدن، مظاهر مادی مدرنیته و از دست رفتن سنت‌ها دیده می‌شود، اما در دهة هفتاد و هشتاد، این تجربه درونی شده و به شکل تردید، سرگردانی و گاه سنت‌گرایی بروز یافته است. در عین حال، پذیرش تحولاتی که در دهة شصت، یک چالش محسوب می‌شد، در دهة هفتاد و هشتاد، نشان دهندة حرکت روبه‌رشد مدرنیته به‌خصوص در جامعة شهری و طبقة تحصیل‌کرده است. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9986