مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-1030102620121221The Image of Imam Ali (PBUH) in Khaqani’s Poemsسيماي امام علي(ع) در اشعار خاقاني110faهوشنگ محمديافشار2015826Khaqani Sheravani was a punctilious orator and was familiar with Islamic knowledge and educations and also was follower of Edris Shafei. Khaqani values four buddies of Holy Prophet respectively and rebuked the heretic (Raafedhi) and Ismailis; however, he mentions Imam Ali (PBUH) and the family of Prophet honorably which shows the purity of his faith and regards toward them. This article attempts to review the image of Imam Ali (PBUH) in Khaqani’s poems. Firstly, we will look to the personality, ethical characteristics, features, attempts and lives of Imam Ali, applying the resources of Islam’s History; then we will mention and analyze some examples of Khaqani’s poems in this regard. After that, the image of Prophet’s household and their expression of right and excellence over others would be analyzed and reviewed in tongue of Khaqani Sheravani along with his poems. The Research Method in this inquiry is library based and would be based on the technique of description and content analysis.خاقاني شرواني سخنور انديشمند و نکته پرداز و آشنا به علوم و معارف اسلامي و شافعي مذهب است. خاقاني در مجموعة آثار خود از چهار يار پيغمبر(ص) با احترام ياد کرده و رافضيان و اسماعيليه را نکوهش کرده است؛ اما از اميرالمومنين علي(ع) و خاندان رسالت با احترامي که حاکي از خلوص اعتقاد و ارادت نسبت به ايشان است نام ميبرد.
دراين مقاله تلاش شده سيماي اميرمؤمنان علي(ع) دراشعار خاقاني بررسي گردد. نخست با بهره گيري از منابع تاريخ اسلام، نگاهي به شخصيت، سجاياي اخلاقي، صفات، مجاهدتها و زندگي آن حضرت خواهيم داشت و سپس نمونه اشعاري را که خاقاني در اين باره سروده است، ذکر و تحليل مي كنيم. همچنين سيماي اهل بيت(ع) و بيان حقانيت و برتري ايشان نسبت به ديگران از زبان سخنور شروان همراه با شواهد شعري بررسي و تحليل ميگردد.
روش تحقيق در اين جستار به شيوۀ کتابخانهاي و بر اساس فن توصيف و تحليل محتواست.
http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9973مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-1030102620121221Ceremonial Journey of Esfandiyar in Shah-name سفرهای آیینی اسفندیار در شاهنامه110faنسرین شکیبی ممتازمریم حسینیدانشگاه الزهرا 2015826“The process of individuality” with centrality of considerable amount of Jungian archetypes makes the double-based unification of psyche - self awareness and non-self awareness – possible in the frame of symbolic acts and along the ceremonial journey for the hero. In fact, by passing the different layers of “shade” and attempting to modify its deterrent force which has roots in the negative psyche features of hero, he is in a new step visiting “anima”; therefore, knowing his feminine direction of his psyche, hero achieves great capability in knowing “wise old” who is the real durable truth of existence. Knowing the status of this wise old, which he himself is one of the most archaic kind of ancient human psyche, and obeying his decrees passes the path of individuality of hero to a conclusion which has significant psychological features. “Rebirth” which is equal to knowing “self” and integrating with it in ceremonial symbology, carries hero’s psychological life in a determined and advancing sample toward its ultimate goal.
In excavation of narrative of Esfandiyar’s life who is one the main characteristics of Ferdowsi’ Shah-Name, we can come into the psychological deep structure of story by passing the epic surface structure which shows the hero’s journey to reach a special goal from the aspect of knowing self, meaning to discover individuality; therefore, passing “seven steps” which are regarded as the seven steps of passing shade, hero can kill Arjasb Tourani and saved his sisters and achieving victory in this step, he gets ready in next journey to combat with Rustam as the wise old. In the last step of his individuality and losing his eyes, understands the right of old wise and with a ceremonial death achieves a rebirth. Esfandiyar’s rebirth has symbolic and ceremonial aspects depositing his son – Bahman.
«فرایند فردیت» با مرکزیت حجم قابل توجهی از کهن الگوهای یونگی، یگانگی دو لایة محوری از روان- خوداگاهی و ناخوداگاهی- را درقالب اعمالی نمادین و در طی سفری آیینی برای قهرمان میسر می سازد. در حقیقت، گذر از رویه های مختلف «سایه» و تلاش برای تعدیل نیروی بازدارندة آن، که ریشه در ویژگی های روانی منفی قهرمان دارد، او را در مرحله ای نوین به دیدار «آنیما» مشرّف می سازد. بدین ترتیب، قهرمان با شناخت سویة مادینة روان خود، قابلیت چشمگیری در شناخت «پیر خردمند» که همان حقیقت مانای وجود اوست، پیدا می کند. شناخت جایگاه این پیر که خود یکی از کهن ترین سنخ های باستانی روان آدمی است و نیز عمل کردن به فرامین او، مسیر فردانیت قهرمان را به نتیجه ای می رساند که از ویژگی های روان شناختی مهمی برخوردار است. «تولد دوباره» که در حوزة نمادشناسی آیینی همان شناخت «خویشتن» و یگانگی با آن است، زندگی روانی قهرمان را در الگویی مشخص و پیشبرنده به هدف غایی خود می رساند.
در واکاوی روایت زندگی اسفندیار که خود یکی از شخصیتهای محوری شاهنامة فردوسی است، با گذر از روساخت حماسی داستان می توان به ژرف ساختی روان شناختی دست یافت که گویای سیر قهرمان برای رسیدن به هدفی خاص از منظر فرایند شناخت خویشتن، یعنی سفر برای کشف فردانیت است. به این ترتیب، وی با گذر از «هفت خوان» که هفت مرحلة گذر از سایه تلقی می شود، به نجات خواهران از بند ارجاسب تورانی و نابودی او نایل شده و با موفقیت در چنین مراحلی، در سفر بعدی آمادگی مواجهه با رستم را به عنوان پیر خرد پیدا می کند. او در مراحل پایانی فرایند فردانیت خویش و با از دست دادن چشمان ظاهر، حقانیت پیر خردمند را دریافته و با مرگی آیینی، تولدی دوباره می یابد. نوزایی اسفندیار با سپردن فرزند خود، بهمن، به دست رستم جنبه های نمادین و آیینی خاصی دارد.
http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9974مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-1030102620121221Analysis of Seven Domes of Nezami Ganjavi based on the Elements of Visual Artsتحليل هفت گنبد نظامی بر اساس عناصر هنرهای تجسّمی110faزينب نوروزي فهیمه مختاری2015829The system of language and words has a capacity and strength that can make a bridge between poetry and visual arts; possibilities like forms of imagination, sensual words and the kind of their expression, discrimination and descriptions of miniatures, drawing of concrete pictures, and attention to surface structure, form and narrative structure of poetry more than its deep structure. Nezami Among the Persian poets has applied these possibilities more; he also could approach visual arts via focusing on the visual elements and implantation of color, light, line and so on and could add the visual and visual element to his poetry; Therefore, we can find the association between poetry and visual arts in Nezami’s poesy art more obviously. This research, having a comparative view, attempts to readout and repeat different aspects of visual arts in Nezami’s Seven Domes.نظام زبان و واژگان دارای قدرت و امکاناتی است که می توان به واسطة آن زمینة پیوند شعر با هنرهای تجسّمی را فراهم کرد؛ امکاناتی چون صور خیال، واژگان حسّی و نحوة بیان آنها، جزئی نگری و توصیفهای مینیاتوری، ترسیم تصویرهای عینی و توجّه به روساخت، فرم و ساختار روایی شعر بیش از ژرف ساخت آن. در میان شعرای پارسی زبان، نظامی در اشعار خود بیش از هر شاعر دیگری از این امکانات زبانی بهره برده است و در کنار آن به واسطة تمرکز ویژه بر عناصر بصری و القاء رنگ، نور، فضا، خط و غیره توانسته است به هنرهای تجسّمی نزدیک شود و قابلیّت تجسّمی به اشعار خویش ببخشد. بنابراین می توان پیوند شعر و هنرهای تجسّمی را در هنر شاعری نظامی با وضوح بیشتری دریافت. این پژوهش با رویکردی تطبیقی سعی بر آن دارد تا جنبه های مختلف هنرهای تجسّمی را در هفت گنبد نظامی بازخوانی کند. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9975مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-1030102620121221Literary, Pedagogical and Historical Analysis and Criticism of Matam-Kade by Bidel Qazviniنقد و تحليل ادبی، تعلیمی و تاریخی ماتمکده بيدل قزويني110faحميد عابديهاجمشيد مظاهرياسحاق طغیانیغلامحسين شريفي2015829Matam-Kade (Grief House), is the title of a book by Mulla Qorban Ibn-e Ramazan Badashti Rudbari Qazvini whose pseudonym is Bidel; it is related to the martyrdom place of Imam Hussein (PBUH). This book includes the events in 61st lunar year of Hegira from the martyrdom time of Imam Hussein (PBUH) to sending the slaves caravan with the pure heads of martyrs from Karbala to Koufe and Sham and finally returning slaves to Karbala in the first fortieth after Karbala Event. The book whose finishing date is 1267th lunar year of Hegira is in prose and poetry form and it is so significant from literary and rhetorical aspects.
This research attempts to briefly explain about the author and his literary status and his impression on the literary variety of “Marsie (threnode or elegy)” and murder-place writing. Then we will discuss about the name, theme, content and structure of Matam-Kade. After that, the style of historical status of this work would be briefly analyzed and the role of pedagogy element in this work would be mentioned by some titles and quoting some samples. Following this, we will mention some examples in content-structure criticism. Matam-kade of Bidel Qazvini is one the most significant and exotic works in this genre in Iran’s Literature History that is significant in literary and historical aspects and therefore, it is necessary to correct, interpret and publish it to regenerate and introduce one of the best written masterpieces of ceremonial literature of Islamic Iran.
ماتمکده، عنوان کتابي است از مولا قربان ابن رمضان بادشتي رودباري قزويني متخلّص به بيدل که موضوع آن مقتل حسيني(ع) است. این کتاب حوادث حماسه سال 61 هجري را از لحظات شهادت امامحسين(ع) تا گسيل داشتن کاروان اسيران با سرهاي مطهر شهدا از کربلا به کوفه و شام و نهايتاً برگشتن اسرا به کربلا در اربعين اول در بردارد. کتاب که تاريخ اتمام آن 1267 هـ . ق است در قالب نظم و نثر تأليف گرديده و از حيث ادبي و بلاغي از اهميت بهسزايي برخوردار است.
اين پژوهش ميکوشد تا شرح مختصري پيرامون ترجمة حال مصنّف و جايگاه ادبي و ميزان تأثيرگذاري وي در نوع ادبي «مرثيه» و مقتلنويسي به دست دهد. آنگاه درباره نام، موضوع، محتوا و ساختار ماتمکده بحث خواهد شد. در ادامه، سبک جايگاه تاريخي اثر نيز به اجمال تحلیل شده و به نقش عنصر تعلیم در این اثر با ذکر بعضی عناوین و نقل نمونهای مختصر اشاره خواهد شد. آنگاه در نقد محتوایی- ساختاری آن شواهدی ذکر خواهد شد.
ماتمکده بيدل قزويني از جمله مهمترین و کمنظيرترين مقتلهاي فارسي در تاريخ ادبيات ايران است که هم به لحاظ ادبي و هم به جهت تاريخي اهمیت خاصی دارد و از این رو، تصحيح، توضيح و انتشار آن در راستاي احياء و معرفي يکي از برترين مفاخر مکتوب ادبيات آييني ايران اسلامي، شايسته و بلکه بايسته مينمايد.
http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9976مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-1030102620121221The Narratological Criticism of “Women Writer”نقد روايتشناختي داستان «زن نويسنده»110faعليرضا شاهيني2015829Narrative of a story is the most important structural part of it. Appropriate and effective application of narrative methods is the main success base for every author to make his/her work lasting; therefore, narratological reviewing of a story and analysis of the new and creative methods of narrative are two important discussions in contemporary story criticism which, beyond motif and theme and content of the work, deals with the completely literary manifests of story text and reveals its different devices. “Women Writer” by Mahmoud Golab-Darei is a story which in its creation, writer particularly focuses on the contemporary narrative methods of story-writing. The considerable mental narrative and approaching to the language of poetry and poetic story, and also fluidity of narrative current which causes ambiguity in story and therefore tolerating different conclusions from reader is of the narrative feature of this story. روايت يک داستان، مهمترين بخش ساختاري آن را تشکيل ميدهد. کاربرد درست و مؤثر شيوههاي روايت، پاية اصلي موفقيت يک نويسنده در ماندگاري داستانش است. از اين رو، بررسي روايي داستان و نيز تحليل روشهاي تازه و بديع روايت، از جمله مباحث مهم نقد داستان امروز است که فراتر از درونمایه و مضمون اثر، به جلوههاي کاملاً ادبي متن داستاني پرداخته و شگردهاي مختلف آن را آشکار مينمايد.
«زن نويسنده» از جمله داستانهاي محمود گلابدره اي است که در آفرينش آن، نويسنده به شيوههاي روايي داستان نويسي روز، توجهي ويژه نشان داده است. روايت ذهني درخور توجه و نزديک شدن به زبان شعر و داستان شاعرانه، و همچنين سيال بودن جريان روايت که موجب ابهام داستان و در نتيجه برتابيدن برداشتهاي مختلف خواننده خواهد شد، از ويژگيهاي روايي اين داستان است.
http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9977مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-1030102620121221Structural Criticism of Narrative Sketch in Storyنقد ساختاری طرح روایی در داستان110faعبدالله حسنزاده میرعلیAssociate Professor, Semnan Universityعلی ششتمدی2015829Structural criticism of narrative sketch in story is a method to story criticism. In this article, first the definition of narrative and its construction is proposed and then its discrimination with linguistic elements is provided. Narrative is a story element which is not in the domain of language and as the essence and base of story, tale, fiction, drama, and other related literary forms, creates the main structure of an artistic work. Narrative sketch includes some elements of story which are significant in reviewing the structure of narrative. The role of narrative sketch is very significant in story morphology and to review the narrative sketch and its structure, we should review its sketch elements. Narrative morphology reveals artistic motifs of story and the kind of addressee relation with story and narrative would be proposed from this perspective. In last part, the method and technique of this criticism would be proposed independently and functionally and the significance and value of this method would be reviewed.نقد ساختاری طرح روایی در داستان، روشی برای نقد داستان است. در این مقاله، ابتدا تعریف روایت و ساختمان آن ارائه شده و سپس تمایز آن با عناصر زبانی مطرح میشود. روایت، عنصری از داستان است که در حیطه زبان قرار ندارد و به عنوان جوهره و اساسِ داستان، قصه، نمایشنامه و دیگر قالبهای ادبی مربوط، ساختار محوری اثر هنری را تشکیل میدهد. طرح روایی شامل مواردی از عناصر داستان میشود که در بررسی ساختمان روایت اهمیت به سزایی دارند. طرح روایی در ساختارشناسی داستان بسیار اهمیت دارد و در اینجا به منظور تحلیل طرح روایی و ساختار آن، عناصر طرح بررسی میشوند. ساختشناسی روایت موتیفهای هنری داستان را آشکار میسازد و نحوة ارتباط مخاطب با داستان و روایت از این دیدگاه مطرح خواهد شد. در پایان، روش و شیوه این نقد به صورت مستقل و کاربردی ارائه میشود و اهمیت و ارزش این روش بررسی میگردد. http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9978مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش زبان و ادبیات فارسی1735-1030102620121221Nima the Objector, Hermeneutic Interpretation of “Kak-kei”نيماي معترض؛ تأويل هرمنوتيكي «كك¬كي»110faفاطمه راکعی2015829 “Kak-kei” is one of the symbolic poems of Nima whose date of composition is not mentioned by Nima; however, Nima-researchers has lodged it among two poems named “Barf” (Snow) and “Pass-ha az Shab Gozashte” (long hours has passed from the night) which are respectively dated from 1955 and winter 1957. Structure, message and content of the poem itself prove this too.
The author in this article, applying a method using Schleiermacher ideas and studying Nima’s works and works about Nima and reviewing social, political and cultural conditions and situations after the coup d'etat until the death of Nima, attempts to interpret “Kak-kei”. The author considers attempting to reach the given meaning of poet as the tasks of Interpreter in symbolic poems in which the poet tries to give social-political message; whilst due to the semantic leakage from symbol and the significance of semantic horizon of the Interpreter, the author emphasizes on the different interpretations of such poems, having pure linguistic purposes in mind.
«كک كي» از آن دسته شعرهاي نمادین نيماست كه تاريخ سروده شدنشان ذيل شعر ذكر نشده است؛ امّا نیماپژوهان آن را ميان دو شعر «برف» و «پاس ها از شب گذشته» قرار دادهاند كه به ترتيب داراي تاريخ هاي 1334 و زمستان 1336 هستند. ساختار، پيام و محتواي شعر نيز بر اين امر صحّه مي گذارد.
نگارنده در مقالة حاضر، به روشی برگرفته از آراء شلاير ماخر با مطالعه آثار نيما و دربارة نيما و اوضاع و شرايط اجتماعي، سياسي، فرهنگي سال هاي پس از كودتا تا پايان عمر نيما، به تأويل «كك كي» پرداخته است. وي در مورد شعرهاي نماديني كه شاعر در آنها سعي در ابلاغ پيامي اجتماعي- سياسي دارد، تلاش براي دست يافتن به معناي مورد نظر مؤلّف را از وظايف تأويلگر مي داند؛ ضمن اين كه به سبب تراوش معني از نماد و اهميّت افق معنايي تأويلگر، بر امكان تأويل هاي مختلف از اين گونه شعرها، با انگيزههاي زبانشناختيِ محض، تأكيد مي ورزد.
http://literature.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/9979